طرف غربی تا چه میزان به تعهدات خود پایبند خواهد بود؟

چند نکته درباره توافق حاصل شده میان ایران و 5+1 و درس هایی که از این توافق باید گرفت:

 

1. این توافق همچنان که برخی ساده لوحان می پندارند ذره ای از بی اعتمادی و بد بینی ملت ایران از دولت های استکباری به سرکردگی آمریکا کم نمی کند و آنان بابت جنایت هایی که در دهه های اخیر بر ملت ما روا داشته اند همچنان رو سیاهند.

 

2. دولت جمهوری اسلامی ایران قطعاً همچون گذشته به تعهداتی که در این توافقنامه داده پایبند خواهد بود. حال باید منتظر ماند و دید که آیا طرف غربی هم به تعهداتی که داده است ملتزم خواهد بود یا خیر. این جمله رهبر انقلاب هم که فرمودند: «من اعتماد ندارم، خوش بین نیستم به مذاکره» ناظر به سابقه عهدشکنی غربی هاست. در هر صورت اگر طرف غربی به تعهداتش پایبند باشد، یک پیروزی برای ما خواهد بود؛ زیرا رفع تحریم ها هر چند اندک هم که باشد عوایدی هر چند ناچیز برای ما به همراه خواهد داشت، اما اگر طرف غربی به تعهدات خود عمل نکند باز هم برای ما یک پیروزی خواهد بود؛ زیرا آن دسته از افکار عمومی و دولتمردانی که هنوز به غربی ها و تعهداتشان خوش بین هستند را با چالشی جدی روبرو خواهد کرد و این یک تجربه خوب برای ما خواهد بود که به عهدشکنان خوش بین نباشیم. حداقلش این است که تا سال ها نسخه مذاکرات پیچیده خواهد شد.

 لینک مطلب در خبرگزاری دانشجو

ادامه نوشته

کلید تدبیر علاج اقتصاد نفتی و امید به خارج؟!

معتاد شدن اقتصاد ایران به ماده مخدر «نفت» آنچنان روحیه و رفتاری را در دولت و ملت ایران دامن زده است که هیچ کس حاضر به ترک اعتیاد و کشیدن درد ناشی از آن نیست.


در اینکه اقتصاد ایران «اقتصاد «نفتی» است ظاهراً هیچ شک و شبهه ای میان صاحب نظران و اقتصاددانان در این باره وجود ندارد و در اینکه به باور همین افراد سرنوشت و «آینده ایران» نیز به درمان همین موضوع بر می گردد اختلافی وجود ندارد اما همه مشکل همین جاست که عملیاتی کردن این موضع نوعی جراحی سخت در اقتصاد ایران را می طلبد.


هرچند که نفت یک موهبت الهی برای هر ملتی است اما اتکای افراطی دولت ها چه عقب و چه بعد از انقلاب به این محصول منجر به این شده است که به جای اینکه این محصول نقطه قوت ما در عرصه معادلات جهانی باشد تبدیل به پاشنه آشیل اقتصاد ما شده است .یعنی دولت های مستکبر برای اینکه بتوانند جلوی حرکت انقلاب اسلامی را بگیرند با تحریم این محصول فشارهای سنگین اقتصادی را برما وارد میکنند.

علاوه بر اینکه در حال حاضر نفت ابزار فشار بیگانگان بر اقتصاد ماست، وابستگی به این محصول در داخل کشور موجب عدم توان رقابت بخش های خصوصی و مردمی با بخش دولتی، عدم توجه به افزایش تولید ملی،کاهش نیاز به درآمدهای غیر«نفتی» به خصوص مالیاتی شده است.بنابراین اتکای دولت به مردم را از نظر درآمدی تضعیف و وابستگی مردم را به دولت تشدید میکند و نقش مردم در اقتصاد نادیده گرفته میشود و این با شعار دولت ها مبنی بر لزوم حل مشکلات اقتصادی با کمک مردم در تضاد است.


لینک مطلب در افکار نیوز

لینک مطلب در ایران اکونومیست

ادامه نوشته